FullSizeRenderZolang ze kan praten wil Helena al een hondje. Jaren heeft ze erom gesmeekt, gebeden, en gehuild. Steeds was het antwoord ‘nee!’. Maar nu eindelijk, voor haar tiende verjaardag – ze rekende er totaal niet meer op – zijn we overstag gegaan. Nu de kinderen al wat groter zijn en we in een groene omgeving wonen, past een hondje prima bij ons gezin. Daarbij werk ik veel thuis en lijkt het me wel gezellig, zo’n beestje om me heen. Ik googlede de me suf en vond een heel schattig wit exemplaar op marktplaats. ‘Geen goede plek om een hondje te zoeken!’ zo sprak menig hondenkenner mij streng toe. Maar ik had de hondenfokker gesproken en het leek me een aardige vrouw die echt om honden gaf. Mijn moeder vertrouwde het niet nam haar hondenvriendin, Lisette, mee om te gaan kijken. Gelukkig kwam het beestje dat ik had uitgezocht ruimschoots door haar strenge keuring. Vandaag zijn we de puppy gaan halen en dat leverde dit filmpje op:

En o ja, Helena heeft haar Sisi gedoopt!